آیا می توان از بیش فعالی بیش از حد رشد کرد؟


هنگامی که پسر 15۵ ساله من در سن age سالگی دچار اختلال کم توجهی و بیش فعالی شد ، به من گفتند این یک بیماری مزمن برای زندگی است.

بنابراین وقتی تحقیقی که زمستان سال گذشته در مجله اطفال رشد و رفتاری منتشر شد ، کمی احساس امیدواری کردم که “حدود 30٪ تا 60٪ کودکان مبتلا به ADHD دیگر معیارهای تشخیصی این اختلال را در اواخر بلوغ ندارند”. .

آیا این بدان معنی است که آنها از او پیشی گرفتند؟

توماس پاور ، مدیر مرکز مدیریت ADHD در بیمارستان کودکان فیلادلفیا و نویسنده ارشد این مطالعه ، پاسخ ساده ای ندارد.

او یکی از هشت متخصصی بود که با آنها مشورت کردم و وقتی به اردوگاه های مختلف آمدند تا ببینند کسی می تواند بیش از حد از ADHD رشد کند ، همه قبول کردند که جواب پیچیده است. برخی گفته اند که ممکن است یک م geneticلفه ژنتیکی در رشد بیش فعالی وجود داشته باشد ، در حالی که دیگران به من گفته اند که برخی مهارت های کنار آمدن و انتخاب شغل نقش برجسته ای در کاهش علائم دارند که باعث می شود فرد دیگر آن را نداشته باشد.

راسل بارکلی ، استاد بالینی روانپزشکی در مرکز پزشکی دانشگاه ویرجینیا در جامعه انگلیس ، توضیح داد که متوقف کردن در تعریف ADHD در کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ، منبع اصلی پزشکان برای تشخیص ، به معنی که فرد دیگر با ADHD مشکلی ندارد

دکتر بارکلی گفت: “مردم بیش از معیارهای DSM هستند ، اما در بیشتر موارد از اختلال خود فراتر نمی روند.”

دکتر ویلیام باربارسی ، متخصص اطفال رفتاری کودکان در بیمارستان کودکان بوستون و استاد اطفال در دانشکده پزشکی هاروارد گفت: “تشخیص ADHD مانند لوسمی مانند آزمایش خون نیست و می دانید که سرطان خون دارید.”

وقتی کودک خردسال مبتلا به ADHD تشخیص داده می شود ، پزشکان و پزشکان به بازخورد بیماران ، والدین و معلمان اعتماد می کنند. اما هنگام ارزیابی یک نوجوان یا بزرگسال در اواخر ، معمولاً فقط بر اساس گزارش خود انجام می شود.

دکتر باربارسی گفت: “دلایل زیادی برای تعجب از صحت این گزارش وجود دارد ، زیرا ارزیابی آن دشوار است.”

و دکتر پاور خاطر نشان کرد ، “افراد مبتلا به ADHD تمایل دارند علائم خود را دست کم بگیرند.”

آری تاکمن ، روانشناس از غرب چستر ، پنسیلوانیا ، و نویسنده کتاب “مغز خود را درک کنید ، بیشتر بدانید: کتاب کار اجرایی ADHD” توضیح داد که چالش های تشخیص به این س contributeال دامن می زند که آیا این شرایط از بین رفته است یا اینکه به سادگی کوچک تر می شود؟ موضوع.

وی گفت: “این سیاه و سفید نیست که کسی مبتلا به بیش فعالی باشد یا نداشته باشد ، تا حدی که با یک طیف شدید اتفاق می افتد و برخی از افراد برش را انجام می دهند در حالی که دیگران شکست می خورند ، اما آنها هنوز هم مشکل بیشتری نسبت به یک فرد متوسط ​​دارند.” او گفت.

رابین ملنبک ، مدیر مرکز خدمات روانشناختی دانشگاه جورج میسون و رئیس انجمن رشد و رفتار کودکان گفت: “برخی از بزرگسالان اساساً بدون علامت بوده اند.”

دکتر ملنبک ، روانشناس بالینی ، همچنین توضیح داد که اگر این فرد علائمی از خود نشان ندهد اما از کودکی دچار بیش فعالی باشد ، در تاریخ آنها را به عنوان ADHD تشخیص می دهد و آنها را به عنوان تشخیص رشد بیش از حد نمی داند.

اما دکتر تانیا فروهلیچ ، متخصص اطفال رفتاری در بیمارستان کودکان سینسیناتی و استاد گروه کودکان UC ، گفت که اگر مهارت های کنار آمدن عملکرد بیمار را بهبود بخشد ، تشخیص ADHD اعمال نمی شود.

وی گفت: تشخیص ADHD فقط به معنای علائم نیست ، بلکه در واقع یک اختلال است.

پزشکان معمولاً ترکیبی از مداخلات رفتاری ، مشاوره و داروها را برای مقابله با علائم کودک توصیه می کنند. کودکی که بتواند علائم ADHD را کنترل کند و تجربه موفق تری در مدرسه را فراهم کند ، ممکن است به جایی برسد که ADHD یک مشکل بسیار کوچکتر باشد. بنابراین تسهیل موفقیت در مدرسه و در نهایت زندگی می تواند راهی برای “فراتر رفتن” تشخیص باشد.

دکتر دامون كورب ، متخصص كودكان رفتاري در لس گاتوس ، كاليفرنيا ، و نويسنده كتاب تربيت يك كودك سازمان يافته ، توضيح داد كه بهترين شواهد در مورد بهبود اختلالات ADHD ، از يادگيري رفتاري براي كودك و والد حمايت مي كند.

وی اظهار داشت: وقتی والدین اطلاعاتی در مورد ADHD و نحوه کار با کودک خود در بزرگسالی به دست می آورند ، این کودکان تمایل دارند بهترین نتیجه را داشته باشند.

دکتر مارک برترین ، متخصص اطفال رفتاری در Pleasantville ، نیویورک ، و نویسنده کتاب “والدین مراقب برای ADHD” ، “برنامه دقیق و مناسب مدرسه” را توصیه می کند. وی افزود: مهم است که تشخیص دهیم فردی می تواند از نظر علمی دارای استعداد باشد ، اما در همه مهارت هایی که در مدیریت آموزش مانند یادگیری ، تحویل کار به مدرسه و فراموشی سرمایه گذاری می شود ، عقب است.

برای برخی از دانش آموزان مبتلا به بیش فعالی ، یادگیری از راه دور ممکن است مزایای خاصی داشته باشد ، زیرا Chromebook یا تکلیف خود را در اتوبوس فراموش نمی کنند. و همچنین لازم نیست چندین ساعت در کلاس بنشینند تا توجه کنند. اما برای دیگران ، این ممکن است چالش برانگیز باشد به دلیل عدم حمایت و ساختار ارائه شده توسط روز مدرسه شخصی.

دکتر پاور بر اهمیت برقراری روابط قوی دانش آموزان و والدین با معلمان خود برای کمک به دانش آموزان در دستیابی به موفقیت تحصیلی تأکید کرد. یک دانش آموز مبتلا به بیش فعالی ممکن است یک برنامه 504 دریافت کند ، که محل اقامت را به عنوان وقت اضافی یا یک تنظیم بدون حواس پرتی برای آزمایش فراهم می کند – اگر دانش آموز در کلاس نباشد ، همه آنها قابل تغییر است.

نوجوانانی که بیش فعالی دارند ممکن است در کسب مهارتهای سازمانی و مدیریت زمان لازم برای موفقیت در یک دبیرستان سنتی مشکل داشته باشند.

“آموزش موثر مهارتهای سازمانی به افراد مبتلا به ADHD دشوار است زیرا این یک منطق مدور است – برای اجرای یک برنامه سازمانی چه کاری لازم است؟” شما باید منظم باشید ، “گفت دکتر باربارسی.

وی استفاده از سیستم های خارجی مانند سیستم های الکترونیکی را برای نظارت و تقویت بزرگسالان توصیه کرد. وی همچنین به معلم منصوب شده پیشنهاد داد که در ابتدای روز با دانش آموز ثبت نام مختصری انجام دهد.

دکتر فروهلیچ پیشنهاد کرد که نوجوانان مبتلا به ADHD در کلاسهای سازمانی مانند موسسه ای که در سینسیناتی با عنوان موفقیت تحصیلی برای نوجوانان مبتلا به ADHD ارائه می شود شرکت کنند. وی همچنین برنامه درمان مدرسه چالش افق ها را برای دانش آموزان دبیرستانی و دبیرستانی مبتلا به ADHD توصیه کرد

برخی از چالش های بیش فعالی ممکن است ناشی از عدم تطابق قدرت کودک با رفتارهایی باشد که یک روز معمولی در مدرسه به آن نیاز دارد. بسته به انتخاب شغل ، بزرگسالان ممکن است اختلال کم توجهی یا نقصان در اختلال بیش فعالی داشته باشند

“اگر شغلی را انتخاب کنید و بخواهید آن را انجام دهید ، عملکرد شما بهتر می شود. چیزی که ما به مردم می گوییم این است که شما می خواهید شغلی را انتخاب کنید ، در آن مهارت دارید ، از آن لذت می برید و کسی برای انجام آن به شما پول می دهد “، دکتر فرولیچ گفت.


منبع: book-news.ir

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>